ОБИД

Немирот растеше додека чекорев по мокриот асфалт. Концентричните кругови во локвите вода ги прекршуваа светлата на солитерите и неонските празнења. По малку и се предадов на сообраќајната мрежа која ме исфрли неколку километри подалеку, на работ на градот. Сеќавајќи се сеуште на градите на девојката до која стоев во метрото, мозокот се бореше против сликата наметната од очите. Влага, неосветлени улички и мирис на цветови.

 

Куќата беше затскриена во мал двор. Влегов. Еве ја и вратата. Уште еднаш влегов. Старецот седеше пред телевизорот и пиеше пиво. Во аголот светеше само една ламба. Телевизорот беше изгаснат. “Најпосле пристигна” – промрморе. А потоа:  “Еве ја” – ова се однесуваше на книгата во неговите раце. Ја фрли со чудесна леснотија. Одвај ја фатив. ” Прочитај ја ” – изусти. Во очите имаше потсмев. “Мене многу ми помогна ” – и веќе не гледаше во мене, туку во  матниот отсјај на катодната цевка. Пивото се изли во неговото грло. Немирот пак се појави. Тешко дишев. Куќата се раствори и се беше бело. “Зошто е се онака како што е”. Насловот. Трепнав и се разбудив. Таа лежеше до мене. Мирисаше на испотено цвеќе. Бокот и се отцртуваше наспроти белината на спротивниот ѕид од собата. Белината како реакција на уличната светилка. Светлина пропуштена низ стаклото, одбиена од ѕидот, од тоа тело, и во моите очи. Нејзината десна рака почиваше меѓу моите нозе. Беше жешко, а таа спиеше. Имав ерекција. Чувствував огромен товар. Чувствував дека ја посакувам.

Advertisements

Your thoughts

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s